We wachten rustig af

Het zou mooi zijn als we trots konden zijn op ons land. Ik schreef een keer een column Glad to be proud en meteen kwamen er reacties van mensen die gratis hun diensten aanboden. Zo zitten we te wachten op een positief gevoel. Maar we wachten rustig af. Kent u die uitdrukking?

Ik wil ook erg graag, trots zijn dan, maar ik heb er moeite mee, sorry. Misschien komt het omdat deze column wordt geschreven op de zogenoemde blauwe maandag. Dat is de derde maandag van januari. En volgens dip-deskundigen is hier statistisch de grootste kans op het stemmingsdal van west Europa. In mijn eentje draag ik hieraan substantieel bij, kan ik verzekeren. Het is weer waar je niets mee kunt, er is uitverkoop en opruiming, de mensen komen bij van hun kerstdiner en hun nieuwjaarsrecepties, er heerst griep, gatver. Normaal ben ik daarom meestal in een ver zonnig land. Nu ben ik thuis en ik lees alle kranten. Hoofdthema: iedereen is woedend op iedereen. Inhoud: nul en nergens.

Nul en niet thuis is ook de regering van dit land. Premier Balkenende en zijn minister van Financien worden tegenwoordig wekelijks op de televisie geinterviewd. Het lijkt wel Rusland, iedere machthebber mag tegenwoordig zijn eigen reclamespotje afgeven. In het nieuws, bij Pauw en Witteman, in de Wereld Draait Door, en in het gesprek met....De luizen in de pels van de samenleving zijn aandeelhouders geworden.
De kabinetsleden hebben nog niet koud de verzekering afgegeven dat het goed gaat met Nederland en dat we niet bang hoeven zijn voor een recessie, of drie dagen later klapt de hele beurs wereldwijd in elkaar.

Emotiemanagement, het woord dat in Van Dale staat en dat door diverse adviesbureaus wordt gehanteerd, zelfs als benaming van workshops, zonder mij ooit een cent te betalen voor de uitvinding ervan, is aan de orde. Het lijkt zachte business, psychologie, maar de gevolgen zijn keihard. Op de beurs wordt namelijk met hard geld emotioneel gehandeld. Zelfs de zakenman van het jaar  beaamt het. Je voelt de prut onder je voeten wijken, zeker als je aandeelhouder bent, wanneer in de Verenigde Staten het financiële bouwwerk instort. Iedereen zag de bui al hangen: Laten we eerlijk zijn, je zat er eigenlijk al op de wachten.
Iedereen, behalve de leiding van dit land.

Die houdt zich bezig met discussieren over wat er kan gebeuren als de anti-Koran film van Geert Wilders wordt uitgezonden. Ze hebben hun peroxide-kamerlid er niet op aangesproken. Verije meningsuiting is een groot goed, zeggen de uitvinders van de vrije marktprincipes in de publieke media. Ze hebben geen wetsartikel of common sense argument weten te verzinnen om Wilders tegen te houden. De geheime dienst is er kennelijk niet achter wie de film maakte en waar, wanneer de uitzending zal plaatshebben en wat er in zit, en die Wilders kan niet filmen of monteren hoor. Alle diplomaten en overheden hebben een waarschuwingsbrief gekregen, dat is wel bekend geworden. We staan stijf van de zenuwen. En wachten af.
Dat zeggen journalisten tegenwoordig ook op radio en tv als ze een gesprek moeten afsluiten omdat er een commercial break aankomt. We wachten rustig af.

Ik zit ook stijf van de zenuwen. Iedereen voelt eveneens op zijn klompen aan dat in Afghanistan de situatie onhoudbaar zal gaan worden. We kennen het scenario toch eigenlijk al: je zit er als militair met een opdracht die niet uitvoerbaar is en voor je het weet moet je echt vechten. Denk Sebrenica. En dan heb ik het niet over het filmrolletje. We kunnen het dus niet, hoeveel bossen we op de Veluwe ook onveilig maken om te oefenen. Dat gaan we niet zeggen natuurlijk, we verklaren de haast belangrijkste man in deze van de Verenigde Staten voor gek. We gaan gewoon door. Inmiddels is er weer een filmrolletje zoekgeraakt of mislukt. En vier militairen, waarvan twee Nederlanders, zijn door eigen kogels om het leven gekomen, echt waar, I kid you not.

Mijn stemming is beneden nul. Mijn vertrouwen eveneens. Je zal in een Nederlands ziekenhuis terecht komen! Een operatie, een bevalling, een injectie of gewoon een medicijnvoorschrift: Voor je het weet heb je een griezelig virus, hepatitus B of geen weet meer.

Het gevolg is, dat ik opgelucht ademhaal als ik boven de weg aankondigingen zie van filevorming. Want dat signaal betekent in de praktijk dat de file zich aan het oplossen is of aan de andere kant van de weg plaatsheeft. Want ook adequate informatievoorziening is moeilijk. Je ziet ook vaak aangekondigd Geen informatie, wat weer een pracht van een paradox is natuurlijk. In het buitenland zetten ze daar een boodschap op.

Oa ja, in de file zag ik dit bord: Sta eens stil bij het werk aan de weg, wat vind je van die?

Heel Nederland staat stil. Aan The Secret, de Gourmanddesigntafels, browsend op het internet, of met technohouse op de fitnessfiets.

Where is the action?